Dat mensen die graag voor anderen zorgen juist moeite kunnen hebben om even goed voor zichzelf te zorgen is een bekend verschijnsel. Ook in de zorg en hulpverlening.

Meteen moet ik denken aan een collega in het verzorgingshuis, die naast de fulltime zorg voor de bewoners ook zorgde voor haar dementerende moeder, en voor haar kind met een beperking. In zo’n situatie vraag je je af hoe iemand überhaupt nog overeind kan blijven.

Zorgen voor anderen kan ook een manier zijn om juist niet aan jezelf te hoeven denken. De patiënten of cliënten zijn blij met jouw zorg, je doet waardevol werk, en je hoeft je niet met je eigen sores of je eigen welzijn bezig te houden. Want de zorg aan anderen neemt alle ruimte in.

Herkenbaar?

Voor mij wel in ieder geval. Toen ik in de zorg werkte was dat een fijne bijkomstigheid. Waar ik me trouwens helemaal niet van bewust was. Ik cijferde mezelf met trots en plezier weg.

Is dat dan erg? Dat moet toch iedereen zelf weten?

Dat klopt. Maar wanneer er veel (lees: nog meer) druk op het zorgende werk komt te staan, dan gaat dat knellen. Dan wordt het leven en werken wel erg taai, en blijft er zichtbaar te weinig voor jezelf over. Op zo’n moment kan het extra moeilijk zijn om voor jezelf te kiezen. Op het werk gaat het zo niet langer, dat is duidelijk. Maar om thuis te gaan zitten navelstaren, en daarmee jezelf tegenkomen of jezelf onder ogen te moeten zien, is ook geen fijn idee.
Dan nog liever een tijdje door buffelen, ook al gaat het eigenlijk niet meer.
Tot de burn-out een feit is.

En wat doe je dan?
Gelukkig zijn er methodes om fysiek en mentaal te herstellen. En manieren om je oude patronen te veranderen. Zoals moeite hebben om goed voor jezelf te zorgen. Lees hier hoe dat kan.
Het werkt!

Ik zeg niet dat het makkelijk is. Maar zoals het mij gelukt is om te leren goed voor mezelf te zorgen, zo kun jij dat ook.
Ik help je daar graag bij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *